Activiteiten → Bezienswaardigheden → Bels Lijntje

Het Bels Lijntje was één van de meest veelbelovende spoorwegprojecten in de Belgisch-Nederlandse grensstreek in het tweede deel van de 19e eeuw. De stad Turnhout wilde een directe spoorverbinding met het Nederlandse Tilburg, als schakel in een grotere internationale treinroute van Amsterdam naar Parijs. De eerste trein reed in 1867. Voor het goederenvervoer was de verbinding erg belangrijk: de Tilburgse textielbaronnen konden nu gemakkelijker hun kolen uit Wallonië aanvoeren. In het begin reden dagelijks slechts 2 à 3 personentreinen over de lijn. Tegen de eeuwwisseling kreeg de spoorverbinding een extra impuls met de opening van een internationaal grensstation: Weelde-Statie. Er verrees een prachtig station met een overdekt perron van maar liefst 250 meter, wachtzalen, een restaurant en gekleurde tegels die de staatsgrens aangaven. Reisbiljetten konden zowel in Belgische franken als in Nederlandse guldens worden betaald.

Met de aanleg van het Bels Lijntje werd Weelde-Statie letterlijk uit de grond gestampt — een volledig nieuw dorp midden op de heide, met huisjes voor treinpersoneel en douaniers, een kerkje, een schooltje en een imposante locomotiefloods. Door de Eerste Wereldoorlog en de economische crisis die volgde, kende het station nooit het succes dat werd gehoopt. De spoorlijn vond geen plek op de internationale spoorkaart en in 1934 viel het doek. Van de vroegere grootsheid van Weelde-Statie rest vandaag nog het indrukwekkende 250 meter lange perron, en hier en daar een verstopt oud huis langs het tracé. Tussen 1867 en 1973 vervoerden de treinen ook "stadsbeer", kalk, assen en steenkool. Op het emplacement ontstond daardoor een typische plantengroei door de kalk-, as- en steenkoolresten — in de zomer herkenbaar aan een aparte kruidenvegetatie. Zeldzame vlindersoorten fladdert er nog altijd.

Na de sluiting van de spoorlijn werd het tracé omgevormd tot een prachtig fietspad. Vandaag genieten er jaarlijks tienduizenden recreanten van het vlakke, verharde pad door de Kempense natuur. De spoorbedding heeft plaatsgemaakt voor een breed, comfortabel fietspad dat bij elke fietser in de regio geliefd is. Tussen 1973 en 1984 tufte nog een zware stoomlocomotief over het spoor als toeristische attractie. Het karakteristieke geluid van stoom en staal behoort sindsdien definitief tot het verleden, maar de sfeer van het Bels Lijntje is gebleven. Het pad is 25 kilometer lang, volledig verhard en vlak — ideaal voor fietsers van elk niveau, inclusief gezinnen met kinderen, rollatorgebruikers en elektrische fietsers. De natuur langs het tracé is bijzonder: bossen, heidevelden en een rijke flora die de industriële erfenis van het spoor heeft omgevormd tot een groen lint door de Kempen.